Een eenzame kerst met reuma
Leven met reuma, Persartikelen

Column SCCH Magazine December 2021: Its’s gonna be a lonely Christmas and that’s okay!

Als klein kind vond ik kerst al een van de meest magische momenten van het jaar. En nu ik ouder ben, is daar eigenlijk weinig aan veranderd. De lampjes, de kerstboom, de drukte in de stad en de muziek, het blijft voor mij nog altijd een betoverende belevenis. Vooral het samenzijn met familie maakt kerst voor mij het bijzonderst, want als alleenstaande chronische zieke ben ik gedurende het jaar veel alleen. Voor mij is kerst dan ook ultiem genieten van samenzijn met mensen die ik liefheb. Vooral omdat er juist in dit jaargetijde niemand alleen mag zijn, aldus mijn familie en vrienden.

Een beetje cru, als je bedenkt dat ik de rest van het jaar eigenlijk ook wel eens gevraagd wil worden voor etentjes, drankjes of gewoon voor een bezoek. Maar daar wordt dan vaak niet aan gedacht, want na kerst neemt het dagelijks leven het over. Het leven van mijn omgeving gaat door, terwijl dat van mij stil blijft staan. En dat maakt eenzaam: vier muren om je heen en soms dagen niemand zien.

Dat ik niet de enige reumapatiënt in Nederland ben die wel eens eenzaam is, blijkt wel uit cijfers van ReumaNederland. Hierin geeft 50% van de mensen met reuma aan wel eens eenzaam te zijn. 50%! En ik weet zeker dat dit er eigenlijk nog veel meer zijn, want iedereen voelt zich wel eens onbegrepen en alleen.

Maar na jaren worstelen, kan ik inmiddels ook juist genieten van een eenzame kerst – of van andere eenzame dagen in het jaar. Toch is dit niet zomaar gekomen. Het accepteren van mijn eenzaamheid was een heel proces.

Ik was nooit alleen

Vanaf mijn zestiende tot mijn 36ste zat ik in relaties. Ik ging van vriendje naar vriendje, naar een man en weer naar een vriendje. Maar op een gegeven moment was er geen man of vriendje meer. Ik was alleen – maar dan ook écht alleen. Bijna veertig, zonder kinderen en afgekeurd, heb ik de eerste week in mijn appartement dan ook ontzettend zitten huilen. Want wat moest ik nu? Hoe ging ik mijn leven invullen, zodat ik ook nog eens mensen zou zien? Ik voelde me zo eenzaam op dat moment, dat ik direct mijn dagen ging volplannen.

Want één ding werd me al snel duidelijk: je brengt je weekenden in je eentje door als jij mensen niet vraagt om af te spreken. En daar had ik juist behoefte aan: mensen zien! Leuke dingen doen en vooral niet alleen zijn. Nogal een uitdaging als je gezondheid op en neer gaat en je dus vaak vooral ad hoc kunt afspreken. Vind maar eens een dertiger of veertiger die naast een baan, kinderen en huis nog tijd heeft om ad hoc leuke dingen te doen. Er was in mijn omgeving dan ook weinig ruimte voor spontaniteit.

Als ik niks in het weekend had gepland, werd ik op maandag al onrustig. Vooral als ik een goede periode zat, vond ik dit moeilijk. Hoe beter het met me ging, hoe onrustiger ik werd. Hoe zieker ik was, hoe beter ik alleen kon zijn – over een reumaparadox gesproken.

En toen kwam de lockdown

En alsof de goden ermee speelden, werd mijn leven ineens nóg kleiner. Voor het eerst in mijn leven woonde ik alleen, had ik geen werk en moest ik helemaal opnieuw beginnen en toen …

Wil je het hele artikel lezen? Klik dan hier.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.